De Roparun met het CW&D Team 67


Weken lang is het team ermee bezig geweest en eindelijk was het moment aangebroken. De lopers en fietsers trainden nog even net dat beetje extra met hun routine sessies en de team captain Martel Berends checkte en dubbelcheckte of alle voorbereidingen waren getroffen. Donderdagavond sliep iedereen weliswaar onrustig na alle spullen te hebben ingepakt. Martel en Wijnand zorgden die week ervoor dat de vrachtwagen gevuld was met proviand maar ook met alle voorzieningen voor een goed basiskamp. Hier komt best veel bij kijken; een goede sterke tent, tafels en stoelen om rustig te eten en bij te komen en natuurlijk gaspitten voor een stevige warme maaltijd. Een massagetent met een heus warmtekanon, zodat de sportievelingen warm bleven tijdens het masseren.

De reis begon vrijdagmiddag. Iedereen verzamelde op Schiemond en hielp mee om de laatste spullen in te laden in de twee bussen en de vrachtwagen met als chauffeur Jeff Mertens. Een laatste rugtas hier, een slaapzak nog even daar achterin en het team was eindelijk ‘en route’ naar Parijs. Onderweg was er veel gezelligheid, spanning en ontspanning en werden de contacten onderling opgebouwd. Na een korte koffiestop, kwamen we dan aan in het Campanile hotel. Tijdens het eten werd er nog een mooie speech gegeven door Martel en toen mocht het ‘shoppen’ onder leiding van Marjolein van Keep beginnen; zo kon ieder teamlid nog even wisselen van teamkledingstukken die net beter pasten in hun voorkeur. Daarnaast kregen we een team poloshirt en een mooie jas van onze sponsors. Na een laatste overleg over de route en het verloop van de volgende dag, kwam deze dag teneinde en pakte iedereen nog wat quality time voor een volle 8 uur slaap en een laatste douche voordat de Roparun van start zou gaan.

Wat een feest om zoveel mensen met passie voor dit evenement te zien bij aankomst, die volgende dag! Het vertrekpunt was immens opgezet en de sfeer zat er dan ook al goed in bij iedereen. Daarom was het des te meer motiverend om de startende teams aan te moedigen bij vertrek. Onze starttijd voor de 532 km kwam al snel; 14:12. Ik ging mee met team 1, bestaande uit Ronald van de Laarschot (chauffeur), de lopers Richard van Belzen, Jasper Jerphanion, John de Heij en Iwan Talboom en de fietsers Harco Kuiper, Lidija Milicevic en Arnoud Woutersen. Het is een zware estafetteloop en Frankrijk staat bekend om haar glooiende landschappen; dit betekent veel heuvels op en af, met daarbij ook nog sterke windvlagen en regen. Dit was nog maar dag 1! Aangekomen bij het basiskamp, kon iedereen genieten van een bijzonder maaltje van Wijnand van Loon en Petra van Pelt; pasta kipkerrie en dat smaakte geweldig! Na de massages van Andre de Roo en Suzanne Huijzer, konden de teamleden even genieten van hun 2 uurtjes rust, totdat team 2 bij het basiskamp zou arriveren.

Tijdens die avond maakte het verzorgingsteam het basiskamp klaar voor de komst van team 2 en ging team 1 weer verder op de looproute . Martel ging vanaf dat moment mee met team 1 en ik wachtte team 2 bij het basiskamp op om daar aan te sluiten. Team 2 bestond uit Jhon Megens (chauffeur), de lopers Arnold Grondman, Erik van Noort, Kees van Lieshout en Pieter-Paul Huisman en de fietsers Dennis van Heemstede Obelt, Marjolein van Keep en Patrick Tsang. Ook zij hadden een zware dag voor de boeg; niet veel regen maar wel een aardig zonnetje en heuvelachtige routes. Dat mocht de pret niet drukken en iedereen heeft zich met 100% weten in te zetten met veel lol en hernieuwde energie.

Bij elk dorpje stonden er wel mensen langs de weg om de teams aan te moedigen en dat geeft me toch energie! Natuurlijk zit je zelf niet stil en moedig je iedereen aan, zoveel als je kan omdat je de fietsers en lopers daadwerkelijk motiveert en extra energie geeft om nog even door te zetten tot de laatste kilometer. Er waren wat dorpen bij, die enorm hadden uitgepakt bij de doorkomst van de teams. Zo was Ossendrecht bijna vergelijkbaar met de Disney Electric Parade; er waren overal lampjes te zien. Team 1 keek hun ogen uit en voelden zich zeer welkom in het zogezegde ‘OsseWood’. Zo was dit ook met Zele, in België. Dat was het moment dat zowel team 1 als team 2 samenkwam en als 1 team door Zele liep. Daar was het gewoon echt een feestje; een warm onthaal, met muziek, heel veel mensen en elk team werd in het zonnetje gezet en omgeroepen. Overal werden hapjes, drankjes uitgedeeld aan de fietsers en lopers en aangemoedigd met applaus. Daar stopte het echter niet. Op elke meter na de doorkomst in Zele, tot aan de buitenste wijken, stonden er schaaltjes met gelkaarsjes nog te branden als een baken voor de fietsers en lopers. Zele behoort wel tot een van de geweldige momenten om mee te mogen maken bij deze Roparun. Na Zele kwam er een nacht met veel doorzettingsvermogen en daadkracht. Erik van Noort raakte bijna nog geblesseerd maar dit ‘liep’ hij er gelukkig snel weer af en zo waren er meerderen, die alsmaar door gingen. We kwamen al steeds dichterbij het eindpunt.

Na een paar uurtjes rust met een goed maaltje en massage op het basiskamp, was de laatste dag van de Roparun aangebroken. Allemaal in de teamkleding en bij het laatste wisselpunt, stonden de fietsen al klaar. Leuke verrassing, want Martel had extra fietsen geregeld zodat hij, Jhon en ik mee konden met de laatste run-bike-run!! Met mooie doorkomsten; Bergen op Zoom – op het bordes tot de andere plaatsjes die een ere haag hadden gemaakt waar juichende mensen langs de kant stonden aan te moedigen. Ook stond onze Saïd Majaiti met dadels en walnoten ons op te wachten met heerlijke kruidenthee, waar we dankbaar van genoten voor een laatste restje energie. Het hoogtepunt was het moment dat we bijna bij de Erasmusbrug waren. Van zover gekomen en dan ineens op de Kop van Zuid. Na de technische finish wandel je dan over de brug, waarbij iedereen weet dat aan de andere kant van de brug het feest zou losbarsten, iedereen alle emoties de vrije loop zou laten bij het weerzien van dierbaren maar vooral het besef dat het dit jaar weer met verve is gelukt om met een geweldig team zo’n prachtige prestatie neer te zetten. Over prestaties gesproken; uiteindelijk heeft Team 67 met een gemiddelde snelheid van maar liefst 11,19 km/h de 84e plaats behaald van de 233 deelnemende teams! Ik kom er maar gewoon voor uit; Team 67 bestaat stuk voor stuk uit allemaal toppertjes!